STRONA GŁÓWNA / ŚWIĘTE PRZYMIERZE MAŁŻEŃSKIE

ŚWIĘTE PRZYMIERZE MAŁŻEŃSKIE

Motto: „Co więc Bóg złączył, niech człowiek nie rozdziela” (Mt 19, 6)

 

Czcigodni małżonkowie!

W ramach małżeńskiej formacji w bieżącym miesiącu pragniemy zaprosić do odkrycia na nowo wartości Przymierza małżeńskiego, które z woli Pana Boga jest niejako „skałą”, na której zbudowana jest każda rodzina. Dodajmy – naprawdę szczęśliwa rodzina.

Przymierze małżeńskie jest nie tylko trwałe, nierozerwalne, dozgonne, nieodwołalne, ale nade wszystko święte. Czy pamiętamy, że przymierze małżeńskie konstytuuje się mocą Boga? Czy pamiętamy o tej mocy, która nie wypływa z nas, ale działa przez nas?

Będąc związanym Sakramentem małżeńskim koniecznie powinniśmy pamiętać o tym, że korzenie świętego Przymierza małżeńskiego wyrastają z krzyża świętego, na którym Bóg Ojciec przypieczętował przymierze, jakie zawarł z ludźmi pozwalając, aby Jego Jednorodzony Syn Jezus Chrystus poniósł śmierć za zerwanie przez człowieka Przymierza z Bogiem. Każda Eucharystia o tym przypomina. To dlatego Przymierze małżeńskie zawierane jest podczas Mszy św.. To dlatego właśnie przyjmowanie Komunii św. daje moc do dochowania zawartego przymierza małżeńskiego. Czy dla nas przymierze małżeńskie jest na tyle święte, że wolelibyśmy oddać życie niż się mu sprzeniewierzyć? Czy mamy świadomość, że mężczyzna i kobieta zawierając Przymierze małżeńskie jedynie zewnętrznie przed Bogiem, ale wewnętrznie: nie w Nim i przez Niego, praktycznie wystawiają swoją relację miłosną na pastwę złego ducha i zamykają sobie w ten sposób drogę do pięknej miłości?

Św. Jan Paweł II w Liście do rodzin zwraca uwagę, że rodzina bierze swój początek właśnie w „przymierzu”, w którym mężczyzna i kobieta w sposób bezwarunkowy wzajemnie się sobie oddają i przyjmują.

Święte przymierze małżonków jest fundamentem komunii osób, która poprzez miłość i pragnienie potomstwa otwiera męża i żonę na wspólnotę, jaką jest rodzina. Przekazywanie życia jako współuczestnictwo w stwórczym dziele Boga na prawie Przymierza małżeńskiego potwierdza ponadludzką wartość i świętość „jedności dwojga”, mężczyzny i kobiety połączonych sakramentalnym węzłem małżeńskim. Czy we własnym małżeństwie – patrząc przez pryzmat świętego Przymierza małżeńskiego – dostrzegamy we własnym małżeństwie podobieństwo do Boskiego „My”? Czy doświadczamy w naszej małżeńskiej relacji przynajmniej od czasu do czasu tajemnicy Bożej obecności płynącej z Sakramentu małżeństwa?

Jeśli nie, to być może dzieje się tak, ponieważ przeżywamy własne małżeństwo jedynie w perspektywie doczesności bez starania się o asystencję Ducha Świętego? Przy braku doświadczania nadprzyrodzoności w małżeństwie sakramentalnym zasadne jest postawić sobie kilka pytań. Czy wierzymy w moc Sakramentu małżeństwa? Czy Przymierze małżeńskie jest dla nas czymś naprawdę nieodwołalnym i świętym? Czy najzwyczajniej szanujemy i czcimy Sakrament małżeństwa i , co za tym idzie, współmałżonka, z którym zawarliśmy małżeństwo?

Jeśli nasze odpowiedzi na postawione pytanie nie dają pokoju w sercu, koniecznie trzeba podjąć starania, aby dar świętego Przymierza małżeńskiego stał się coraz bardzie dla nas źródłem mocy i wyobraźni miłości do końca naszego małżeńskiego życia.

W ramach zadania formacyjnego proponujemy, aby przez najbliższy miesiąc intensywniej myśleć o zawartym z ukochaną osobą Przymierzu małżeńskim i codziennie uczcić go poprzez ucałowanie obrączki, którą podczas ceremonii ślubnej otrzymaliśmy od współmałżonka jako znak miłości i wierności. Nie zapominajmy, że obrączka, którą nosimy na palcu została pobłogosławione i poświęcona. Już przez sam ten fakt zasługuje na to, aby ją zawsze mieć na palcu i szanować. Składając pocałunek na obrączce czyńmy to tak, jakbyśmy całowali święty krzyż lub relikwie osoby świętej. Całując obrączkę możemy oddać cześć nie tylko Przymierzu małżeńskiemu i Bogu działającemu przez widzialny znak niewidzialnej łaski jakim jest Sakrament małżeństwa. Kiedy z miłością składamy pocałunek na obrączce kierując się pragnieniem serca, możemy w tym prostym geście uczcić także osobę, która ją nam nałożyła na palec w dniu zaślubin. Nie marnujmy czasu! Okazujmy szacunek i cześć Przymierzu małżeńskiemu jak najczęściej, choćby w najprostszych gestach. Tego domaga się prawdziwa miłość i świętość małżeństwa oraz rodziny.

TEKST DO REFLEKSJI:

Fragment z Listu do Rodzin św. Jana Pawła II (nn. 7-8)

ZOBACZ TAKŻE
ZOBACZ TAKŻE